De duistere waarheid achter de Honig familie

Als je te lang dezelfde baan hebt ga je op de meest idiote dingen letten. Dag in dag uit sta ik namelijk met dezelfde producten in de handen en de enigste manier om te zorgen dat ik niet volledig doordraai is om mijn gedachten af te leiden door domme verhaaltjes te verzinnen bij de foto's op de verpakkingen. Neem nu de Honig producten.

Ok, waarom kijkt die meid zo verschrikkelijk eng naar die man? Het lijkt net of ze onder te tafel een mes tegen zijn kruis gedrukt heeft en hatelijk door haar tanden heen vraagt: "LEKKER OF NIET?!" De man kan alleen maar zenuwachtig lachen en proberen om te doen alsof het eten smaakt. En ze eten niet eens lasagne! Ze eten een of andere rijst prut met sla. gek genoeg wordt deze foto op elk Honig maaltijd product gebruikt.

Maar dan heb je de Honig soepen.

Hier lijkt het weer alsof de man de eindeloze bedreigingen en het ranzige eten van zijn vrouw zat is en eens flink van zich af gemept heeft. Nu zit de vrouw zenuwachtig te "genieten" van een bord soep terwijl de man tevreden en gelukkig zit te lachen. Ik meen het! Kijk eens goed naar die foto! Ze heeft zelfs een rode plek op haar wang. Ze hebben voor de verandering WEL de goede soep op de foto staan. Dat dan weer wel.

Maar de relatie die deze twee modellen met elkaar hebben is op zijn zachts gezegd zorgwekkend. Huishoudelijk geweld is simpelweg niet ok! En in plaats van hier aan te werken blijven ze in een eindeloze neerwaartse spiraal zitten. Dag in dag uit, het schijnt dat ze nu zelfs een kind erbij hebben. Ik wil er niet eens aan denken wat voor gruwelpraktijken dat weer opent.
*ahem*
Misschien is het tijd dat ik een nieuwe baan ga zoeken...

Guile's Theme goes with everything

Het leuke aan het Internet is dat je soms grappige feitjes ontdekt. Waar ik vandaag achter kwam is dat Guile's Theme uit Street Fighter 2 werkelijk OVERAL bij past. Geloof je me niet? Laten we even een kort kijkje nemen.
Dit is Guile's theme

Dit is Guile's theme tijdens een uitzending van Maury

Dit is Guile's theme tijdens de dood van Mufasa uit The Lion King
Dit is Guile's theme tijdens Rocky IV
Dit is Guile's theme tijdens een aflevering van Scooby Doo
Dit is Guile's theme terwijl iemand een koelkast verplaatst
Dit is Guile's theme tijdens de opening van Walker Texas Ranger
En tenslotte Guile's theme tijdens Hot Shots Part Deux

Er zijn nog duizenden andere voorbeelden te vinden. Wonderbaarlijk dat Internet...

Top 5 beste OST nummers van deze generatie

Dus terwijl ik gisteren bezig was met mijn Xenoblade post zat ik te denken welke games nog meer geweldige muziek hebben en omdat het toch al weer een tijdje geleden is sinds ik een top 5 geplaatst heb is het nu tijd voor de 5 beste OST (Official Sound Track) nummers van deze generatie:

5: Mega Man 10 - Wily Stage 1
Luister♫

Ik ga er geen doekjes om winden, ik ben een grote fan van chiptune muziek. Muziek die gecomponeerd is alsof het op een NES zou zijn. Mega Man 10 heeft naar mijn mening een van de beste chiptune nummers ooit en wel Wily Stage 1. Ik denk dat de setting er ook veel mee te maken heeft. Als het level begint hoor je niets, tot je door de eerste deur officieel het kasteel van de gestoorde professor gegaan bent en vanaf dat moment start het nummer en geeft de game je de motivatie en adrenaline of door te gaan. Je hebt 8 robot masters verslagen en nu is Wily aan de beurt! Het gaat moeilijk worden, maar je bent al zo ver gekomen de rest gaat je ook zeker lukken!

4: Tales of Symphonia 2 - The Wilderness of Sadness
 Luister♫

Beste "Final Boss Theme" ooit. The Wilderness of Sadness is een nummer dat perfect past als afsluiter voor een lang avontuur. Al je harde werk en de obstakels die je hebt overwonnen hebben allemaal tot dit punt geleid. Jij tegen de laatste baas. Dit nummer is opzwepend, barstensvol adrenaline en gewoon cool! De Tales of... serie heeft altijd geweldige muziek gehad maar dit nummer is wel erg speciaal en naar mijn mening alleen overtroffen door:

3: Tales of Vesperia - Fury Sparks
 Luister♫

Muziek is enorm goed in staat om emoties en gevoelens over te brengen. Fury Sparks is hier een perfect voorbeeld van. Het symboliseert de rivaliteit tussen 2 van de hoofdrolspelers uit Tales of Vesperia. Het voelt serieus maar toch vriendelijk en motiverend aan. Exact zoals de twee hoofdrolspelers met elkaar omgaan. Opzwepend, motiverend en rebels. Perfect gecomponeerd voor de situatie waarin het nummer gebruikt wordt.

2: Final Fantasy XIII - Battle Theme
 Luister♫

Final Fantasy XIII deed zo'n beetje alles slecht wat een Final Fantasy game maar slecht kan doen. Een van de weinige dingen die deze game goed deed was de soundtrack en dan met name het nummer dat speelt tijdens de gevechten. Het is maar goed ook dat dit een geweldig nummer is aangezien het de muziek is die je het vaakst hoort tijdens het spelen. Het feit dat ik dit nummer honderden keren gehoord heb en nog steeds niet zat ben is een teken dat het gewoon erg goed is.

1: NieR - Sacrifice
 Luister♫

Ik heb NieR al meer liefde gegeven op mijn blog maar het blijft gewoon een enorm goede game en met name de soundtrack is majestueus. Ik heb de game beschreven als een emotionele investering en dit nummer symboliseert dat perfect. Maar wat wil je als er maar liefst 4 composers aan gewerkt hebben. Gevoelig, emotioneel, droevig en toch ook nog een klein beetje positief. Het past perfect bij de game en is een nummer dat helaas vergeten gaat raken aangezien de game dat ook doet. En gek genoeg past het nummer daar ook goed bij.

Xenoblade Chronicles

Het feit dat updates de laatste tijd een beetje traag zijn komt echt niet door Xenoblade Chronicles hoor.

Ok dat was een vuile leugen, het komt volledig door Xenoblade Chronicles, maar de game is gewoon ZO ENORM GOED. Vooral de muziek is simpelweg fenomenaal! Maar als je mega talenten zoals Yasunori Mitsuda en Yoko Shimomura in je crew hebt zitten kan dat ook niet anders.

Om een voorbeeld te geven hoe goed deze gasten eigenlijk zijn:

Yasunori Mitsuda:
Chrono Cross - Scars of Time

Yoko Shimomura:
Legend of Mana - Pain the Universe

En om een voorbeeld te geven hoe goed de muziek in dit spel is:
Xenoblade Chronicles - You will know our names
Xenoblade Chronicles - Main Theme
Xenoblade Chronicles - Gaur Plain

Dus ik ga nu vooral geen Xenoblade Chronicles spelen... Damnit! Waarom ben ik zo slecht in liegen!

30 Days of Gaming Day 12

The ..what? game

Een tijd geleden had ik het over Nier. Naar mijn mening een van de beste en emotioneelste spellen van de afgelopen jaren. Wat niet veel mensen weten is dat Nier een vervolg op Drakengard is. En Drakengard is..... wow... Waar moet ik beginnen.

Ja dat lijkt me een... begin.


Drakengard gaat over de bloeddorstige sociopaat Caim die zijn uiterste best doet om zo'n beetje alles en iedereen van het vijandige leger en de duistere krachten daarachter uit te moorden. Drakengard is een "Dark Fantasy" en met dark bedoelen ze ook echt dark. De game is echt gitzwart. Drakengard is ook een enorm bagger spel met flink wat fouten, vervelende gameplay, klungelige camera etc. De game doet slechts 1 ding goed.
 
BATSHIT INSANE zijn. Exploderende feeën, een level dat bestaat uit het afmaken van kinderen, Incest, een aantal van de minder vermakelijke -filie varianten, vliegende babies met tanden etc.
En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Drakengard is een spel dat je moet ervaren om volledig te begrijpen hoe fucked up het is.

Rise of the Planet of the Apes

Hoe de Planet of the Apes serie het zo lang heeft kunnen volhouden is mij een raadsel. Natuurlijk is de eerste film uitstekend en verplichte kost voor elke filmliefhebber. Maar zo'n beetje alle vervolgen inclusief de remake van Tim Burton uit 2001 zijn simpelweg niet de moeite waard. Hoe dan ook we hebben nu Rise of the Planet of the Apes.
Dit maal was het aan Rupert Wyatt de beurt om een Apes film te maken en in plaats van wederom een remake of vervolg te maken heeft hij er voor gekozen om een prequel te maken. We krijgen dus te zien hoe het uiteindelijk zo ver heeft kunnen komen dat apen de aarde over genomen hebben.

RotPotA gaat over de geniale Will Rodman (James Franco) die een geneesmiddel tegen alzheimer aan het ontwikkelen is. Door het middel op apen te testen heeft hij geweldige resultaten bereikt maar tijdens zijn presentatie loopt het allemaal uit de hand als een aap ontsnapt. Na dit debacle worden alle apen in het laboratorium afgemaakt op 1 baby na. Will neemt de baby mee naar huis en komt er al snel achter dat de effecten van zijn medicijn ook aanwezig zijn in de baby. Uiteindelijk besluit hij de aap in huis te nemen en noemt hij hem Caesar.
Vanaf dit moment draait de film niet echt meer om Will maar meer om Caesar. Dit is interessant omdat hij niet praat. En het grootste deel van de film is dus ook interactie tussen verschillende apen. Caeser kent echter wel gebarentaal en dat zorgt ervoor dat samen met de fenomenaal goede CGI we nooit hoeven te raden wat er in zijn hoofd om gaat.

Wie naar RotPotA heen gaat en een grote oorlog tussen de apen en mensen verwacht komt bedrogen uit, de film draait bijna volledig om de ontwikkeling van Caesar, slechts in de finale kan je spreken van een strijd tussen apen en mensen maar niet op de manier die je zou verwachten, de motivatie van de apen en de manier waarop ze uiteindelijk de aarde over nemen is ook opmerkelijk. Blijf vooral zitten tijdens de aftiteling.
De menselijke personages in de film zijn dus niet echt van belang al zitten er een paar leuke typetjes tussen. Vooral Tom Felton als sadistische apen verzorger en John Lithgow als demente vader. Maar het hart en ziel van de film ligt bij de apen.

RotPotA is een zeer geslaagd deel in de serie en zonder twijfel beter dan alle andere vervolgen en remakes, het is misschien niet wat je er van verwacht, maar dat pakt gelukkig goed uit. Rise of the Planet of the Apes heeft mijn vertrouwen in de franchise weer een beetje hersteld. Nu maar hopen dat het vervolg dat er ongetwijfeld aan zit te komen deze kwaliteit vast kan houden.

Er klopt hier iets niet

Maar ik kan mijn vinger er niet op leggen...